Blogger.com ve blogspot.com’da siteleri bulunan bir çok insan haklı olarak isyan ediyor. İsyanlarının sebebi de çok açık. Bir tane zararlı içerik yüzünden “neden biz de cezalandırılıyoruz” diyorlar.
Örneğin yabancı müşterileri olan bir ajans düşünün, resmi web sitelerinin yanı sıra, içinde personelin sıcak ve samimi yazıları olan bir blog hazırlamışlar. Bu bloga yabancı müşterileri girmiş olduğu zaman şu yazıyla karşılaşıyorlar: “Access to this web site has been suspended in accordance with decision no: 2008/2761 of T.R. Diyarbakır 1st Criminal Court of Peace.” Anadili Türkçe olmayan ve bu siteye giren birisi bu İngilizce yazıyı görünce aklına tek bir ihtimal gelecektir. Ceza mahkemesinden bahsedildiğine göre, bu blogun sahipleri muhtemelen ağır bir suç işlemiş olabilir.
Türkiye’nin herhangi bir kasabasında yaşayan emekli öğretmenin bloguna girenler de aynı yazının Türkçe’siyle karşılaşıyor. “T.C. Diyarbakır 1. Sulh Ceza Mahkemesi 20.10.2008 tarih ve 2008/2761 sayılı kararı gereği bu siteye erişim engellenmiştir.” Bu yazıyı okuyan öğrencileri, eşi dostu kimbilir neler düşüneceklerdir. Acaba öğretmenin sitesinde neler vardı da kapatıldı.
Blogları üzerinden el emeklerini satarak, ürettiği basit yazılımı pazarlayarak küçük boyutta ticaret yapan binlerce insan var. Bu insanların ticari kayıplarını ve düştükleri bu durumu açıklayabilmek ne yazık ki mümkün değil.
Bu iki örnekte de görüldüğü üzere, kendini ifade etmek isteyen binlerce insan, görevi hak ve adalet tesis etmek olan bir mahkeme tarafından cezalandırılıyor, bu da yetmiyor, belki de onurları kırılıyor. İşlemedikleri bir suçun cezasını onlar çekiyor, hatta olayın özünü bilmeyen bir çok kişiye karşı da küçük düşüyorlar.
Blog sitelerine neden erişilemediği konusunda gelen haberlere bakıldığında, mahkeme kararının hukuka aykırı içerik bulunduran tek bir blog için alındığı anlaşılıyor. Yani mahkeme, hakkı zedelenen bir kişinin hakkını korumak isterken binlerce kişinin hakkını ve özgürlüğünü kısıtlıyor. Hukukta, orantılılık ve ölçülülük diye iki tane temel ilke vardır.
Bunun orantılı ve ölçülü olduğunu kimse söyleyemez.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nda 22. maddede haberleşme özgürlüğünü, 26. maddede ise düşünceyi açıklama özgürlüğü teminat altına alınmıştır. Aynı Anayasa’nın 10. maddesinde, herkesin kanun önünde eşit olduğu vurgulanmış olmasına rağmen, bu tür kararların eşitlik ilkesini zedelediğini, ölçülü ve orantılı olmadığını kimse görmezden gelemez.
Anayasa’nın 31. maddesinde, kişilerin basın dışı kitle haberleşme ve yayım araçlarından yararlanma hakkına sahip olduğu, kanunların, milli güvenlik, kamu düzeni, genel ahlâk ve sağlığın korunması sebepleri dışında halkın bu araçlarla haber almasının, düşünce ve kanaatlere ulaşmasının önüne engel koyamayacağını düzenlenmiştir. Hemen belirtelim, mahkemeler, kanuna uygun olsa bile Anayasa’ya aykırı karar veremezler. Anayasa, mahkemelere Anayasa’ya aykırı gördükleri hususlar için doğrudan başvurma yetkisini de vermiştir. Türk Ceza Kanunu’nun 20. maddesini de aynen nakletmekte fayda var: “Ceza sorumluluğu şahsidir. Kimse başkasının fiilinden dolayı sorumlu tutulamaz.”
Burada mahkeme kararını daha fazla eleştirmenin bir anlamı yok. Mahkeme, nasıl olsa kararını gözden geçirecek ve büyük olasılıkla tekrar erişime açılma kararı verecektir. Esas eleştirilmesi gereken, bu konuda düzenleme yapması gerekenlerin halen bir çaba içine girmemesidir. Daha önce defalarca söylediğimiz gibi, içeriğinin büyük kısmı hukuka aykırı olan sitelere erişimin engellenmesine diyeceğimiz yok. Ancak, sırf gerekli düzenlemeler yapılmadı ve teknik altyapı oluşturulmadı diye binlerce insanın onurunu kırmaya, onları küçük düşürmeye kimsenin hakkı yok.
turk-internet.com Notu : Yazıda geçen Ajans ve Öğretmen örnekleri gerçek hayattan alınmıştır
Kaynak : 