Kiralık Beyin – 10

Hikayenin önceki bölümlerini

• Kiralık Beyin – 1
• Kiralık Beyin – 2
• Kiralık Beyin – 3
• Kiralık Beyin – 4
• Kiralık Beyin – 5
• Kiralık Beyin – 6
• Kiralık Beyin – 7
• Kiralık Beyin – 8
• Kiralık Beyin – 9

başlıkları altında okuyabilirsiniz.

Asistanın birimine gelince, Anaxa her zaman oturduğu üniteye kimse bir şey demeden oturdu. Baş Rahip ve iki koruma uzaktan Asistanın çalışmasını seyrederken Annenin tatlı sesi duyuldu.

“Hoş geldiniz, ben de sizi bekliyordum”

“Merhaba Anne” dedi Baş Rahip.

“Nasılsın Anaxa?” dedi Anne.

“Merhaba Anne” dedi Anaxa. “Bu sefer sonuna kadar gidelim, durmak yok tamam mı?”

“Ben de bunu istiyorum Anaxa” dedi Anne sevecenlikle. Sanki gece yarısı çocuğuna masal okuyan bir annenin sesi ile konuşuyordu.

Anaxa’nın kazıtılmış kafasına elektrotları yerleştiren Asistan fısıltılı bir sesle “Anaxa, ölebilirsin. Bu çok tehlikeli bir şey. Geçen sefer zor kurtuldun. Lütfen bir daha düşün” dedi.

Ona sakince gülümseyen Anaxa, “güven bana, o mavi ışığı ve ardındakini tekrar görmem gerek” dedi. Kaygıyla ona bakan Asistan jel sürdüğü son elektrotu Anaxa’nın kafasına yerleştirince Anaxa “altmış” dedi şaka yapan bir çocuğun sevinciyle.

Bu sefer her ikisi de gülümsedi. Asistan geri çekildi ve “biz hazırız anne” dedi.

“Ben de hazırım, işlemi başlat ve sakın durdurma” dedi Anne pasta tarifi verir gibi kayıtsız bir sesle.

Asistan önündeki klavyeden birkaç değer girip son tuşa bastı ve Anaxa’ya bakıp başını salladı. Anaxa anladım gibisinden başını sallayıp gözünü kapadı.

Birkaç dakika boyunca hiçbir şey olmadı. Sonra Asistanın hiçbir zaman unutamayacağı olaylar başladı.

Anaxa önce titremeye ardından terlemeye başlamıştı. Anne’nin Anaxanın beynini kullanma oranı arttıkça titremelerin şiddeti de artıyordu. Asistanın önündeki ekrandaki kullanım oranı Max yazan kısma gelince Anaxa’nın vücudu sanki içine bir yılan girmiş gibi kıvrılıyor, elini ve ayağını saran bantlardan kurtulmaya çalışıyordu. Çok ama çok şiddetli bir sara krizi geçiriyor gibiydi. Hissiz kütükler gibi duran korumalar bile tedirgin olmuş ve bilinçsizce bir adım geri atmışlardı. Anaxa ellerini yumruk yapmış, şakaklarında ve ellerinde damarlar iyice belli olmuştu. Kafası sağa sola giderken kenarlıklara çarpıyordu ama tüm elektrotlar yerinde duruyordu. Artık ter damlaları şakaklarından aşağı hızla süzülüyordu.

Anaxa’nın vücudu bir yay gibi gerildi ve koltuktan öne doğru fırladı, bir süre öyle kaldı ve sonra boş bir çuval gibi koltuğa yığıldı. Ağzının kenarından ve burnundan kan sızıyordu, yanaklarından boynuna ince bir kan çizgisi oluşmuştu.

Asistan, Anaxa’nın yanına gitmek için hareket etti. Korumalar iki taraftan kolunu tuttu. “İşlem bitti, Anne onu öldürdü, görmüyor musunuz aptallar diye bağırdı”. Ekrandaki çizelge “Min” kısmını gösteriyordu. Baş Rahip başıyla korumalara bırakın işareti yaptı. Kollarını tutan korumalar asistanı bıraktılar.

Hikayenin devamını Kiralık Beyin – 11 başlığı altında okuyabilirsiniz.