Zamanlama olarak, Çağlayan Adliyesinde, Savcı Mehmet Kiraz’ın öldürülmesinden yaklaşık bir 15 gün önce, siber suç kapsamında adliyede bir duruşma görüldü. Şüpheli sıfatıyla yargılanan genç, siber dolandırıcılıktan (dava devam ettiği için kişi ismini veremiyorum) 20 yıllık hapis istemi bulunuyordu. Aslında yaptığı düşünülen dolandırıcılık, herhangi bir DDoS saldırısıyla ilgili değil veya herhangi bir hacking aracı kullanarak değil, tamamen kelime-harf ve birbirine benzer e-posta adreslerinin oluşturduğu yanıltmayla gerçekleşmiş gözüküyor. Yani hiçbir yazılım bilgisine sahip olmadan, sadece aldatıcı internet siteleriyle ve aldatıcı e-postalarla genellikle orta yaşlı insanları dolandırdığından ve banka hesaplarından küçük miktarda para çektiğinden şüpheleniliyor.
Olay ‘siber suçlar’ hikayesi olduğu için davanın duyumunu bir şekilde kişisel olarak aldım ve davayı adliyede takip ettim. İddianamede, “internet tarayıcısının geçmişini silerek ve cookie’leri silerek delil karartma, veri yok etme” ifadesi kulağıma oldukça ilginç gelmiş, Türkiye’deki mahkemelerin ilginç emsallerinden biri olduğunu düşünmüştüm. Konuyla ilgili bir araştırma sonucu aslında bunun bir emsal olmadığı ortaya çıktı.
2002’den bu yana her siber suç davasında, eğer kişi tarayıcı geçmişini sildiyse, bu suçlama bir şekilde yöneltiliyor. Üstelik; delil karartma dolayısıyla cezasına minimum 10 yıl kadar da ekleniyor. Buna ek olarak ABD Mahkemelerinde, siber suçlarla ilgilenen avukatların, müvekillerine “tarayıcı geçmişini silme” uyarıları da görülmüş.
Konuyla ilgili ilk emsal karar ABD’de, 2002 senesinde bir iş yerinin güvenlik duvarına sızmaya çalışan bir kişiye uygulanmış. Gerekçesi, yukarıda da belirtildiği gibi, ‘delil karartma’ olarak algılanıyor, mahkeme tarafından. Ancak, ABD’de şöyle bir istisnai durum var; siber suçla yargılanan kişinin, minimum 11 adet dava dosyası olması gerekiyor, aranan bir siber suçlu olması gerekiyor buna ek olarak yaptığı saldırının hakikaten yıkıcı bir saldırı olması gerekiyor.
Bir başka emsal karar ise, ABD – Massachusets’de görüldü. Boston’da yapılan bir bombalı saldırı sonucu, bir taksi şoförü olan Khairullozhon Matanov, olaydan yaklaşık 4 gün sonra gördüğü fotoğraflarla ilgili birkaç ihbar için polis karakoluna gidiyor ve fotoğraftaki kişileir tanıdığını söylüyor. Polis, bu kişinin de şüpheliler arasında olduğunu, ifadelerinde de bazı yalanlar olduğunu anlıyor. Matanov ise daha önceki günlerde, polis karakoluna gitmeden önce internet geçmişini silmeyi tercih ediyor. Saldırıyla ilişkili olabileceğini düşünerek, Matanov hakkında soruşturmalar açılıyor, delil bulmak için de PC’sinden gerekli belgeler, imaj dosyalarıyla birlikte alınıyor. Bunun sonucunda fark ediliyor ki; Matanov tarayıcı geçmişini silmiş. Polis ve FBI da bu olayı ‘delil karartma’ olarak algılamış.
Görüldüğü gibi, emsal kararlardan bir tanesi, siber suçlarla ilgili olmayan bir konuyla ilgili görülmüş. Matanov, davalardan aklansa da, bu durum da konuyla ilgili emsallerden bir tanesini oluşturuyor. Son olarak, Çin’de, kredi kartı kopyalama yapan bir saldırgan örgüte suç üstü yapııldığında, örgüte yöneltilen suçlamaların ardında da yine aynı şekilde ‘delil karartma’ suçlaması ile karşılaşmış.
Sorun delil karartmada değil, sorun davalıların avukatlarında
Türkiye’deki pekçok adli bilişimci, bu konuyla ilgili epey sıkıntılı ve şikayetçi. Siber suçlar kapsamında, davalıların standart prosedürlere göre yargılanmaması gerektiğini ve bilişim suçlarla ilgili muhakkak bir adli bilişimcinin ilgilenmesi gerektiğini söylüyorlar. Binlerce soruya ve görüş almaya rağmen net olarak; “geçmişi silmek delil karartmadır’ veya ‘değildir’ görüşünü alamıyoruz. Bir mahkeme tarafından ‘ tarayıcı geçmişini silmek, delil karatmadır’ kararı olması oldukça normal bir durum olsa da, konu bilişim üzerinden değil, ceza kanunlarına göre yargılanmasından itibaren problemler ortaya çıkıyor.
Kaynak : 